21 nov. 2020
Een stafafdeling van een zelfstandig bestuursorgaan bevindt zich in een woelige periode. Twee teams met verschillende disciplines zijn samengevoegd tot één afdeling. Nieuwe mensen zijn aan de afdeling toegevoegd. In het kader van de reorganisatie heeft de afdeling ondermeer als opdracht meegekregen om 'een toegewijde staf te worden'. Wat daarmee wordt bedoeld, is niet helemaal duidelijk. Sommigen noemen het een ‘vage bestuurskreet’. Het werk loopt naar behoren, maar het afdelingshoofd ziet kansen om in deze setting te kijken naar wat nog meer mogelijk is. Dit verlangen wordt door de collega’s gedeeld. Aan ons de vraag om een sessie te ontwerpen en te begeleiden waarin thema’s als thuisbasis, samenwerking en positionering een plek krijgen.
Ons werk bestaat vaak uit het ontwerpen van een (groeps)proces waarin de expertise van de deelnemers optimaal benut kan worden. Waarin we de gemeenschappelijke wijsheid van de groep boven tafel krijgen. Zo’n proces start met het creëren van een setting die uitnodigt tot nieuwsgierigheid, het stellen van vragen. In het begin is dat vaak wat onwennig. In hun dagelijkse werk zijn de meeste mensen meer vertrouwd met het geven van meningen en het overtuigen van de ander. Onbedoeld en onbewust leidt dit echter tot een sfeer van competitie. In een dergelijke sfeer houden mensen eerder hun kaarten tegen de borst in plaats van dat ze er een open spel van maken. Dit leidt niet tot de beste besluiten. We besteden dan ook veel tijd aan 'het veranderen van het spel'.
Om een open gesprek te kunnen voeren over vraagstukken als samenwerking en positionering, moeten mensen zich veilig genoeg voelen om zich uit te spreken. Veilig, in de zin dat ze weten dat de intentie achter hun woorden wordt gehoord, dat verschillen in inzicht niet persoonlijk worden gemaakt. Dat ze zich niet anders hoeven voor te doen dan wie ze zijn. Om dit op gang te brengen zijn we de eerste dag begonnen met vertragen. We stonden met elkaar stil bij wie ieder is, wat ieder drijft en meebrengt in het werk. We pasten het OEN-principe toe: Open, Eerlijk, Nieuwsgierig. We letten er op dat ieder uit kon praten, dat er respectvol werd doorgevraagd en dat er ruimte bleef voor emoties. Deze setting leidde tot persoonlijke verdieping en openheid.
Met de ervaring dat ieder zich gehoord wist en het inzicht dat elk perspectief zijn waarde heeft, ontstond de open verstandhouding die nodig was om de inhoudelijke thema’s te verkennen en daar vervolgens wel de scherpte in te zoeken. In plaats van te focussen op de verschillen (bijvoorbeeld oud – nieuw, ‘jullie expertise’ – ‘onze expertise’) werd de aandacht gericht op de overeenkomsten. Men realiseerde zich dat de expertises weliswaar verschilden, maar de rollen en werkprocessen in essentie niet. Ook ontdekte men de gedeelde wens om zelf, proactief kleur te geven aan de term ‘toegewijd', in plaats van te wachten tot de leiding daar meer helderheid in zou geven. De diversiteit aan kwaliteiten werd vervolgens succesvol ingezet voor het uitwerken van een aantal inhoudelijke thema's. Het team zette een stap voorwaarts.
De exacte resultaten van een dergelijke sessie zijn zelden te voorspellen. Vaak zijn ze op het oog ook niet eens zo revolutionair. De waarde van zo’n bijeenkomst zit echter in het gezamenlijk doorleven ervan en het gedeelde draagvlak ervoor.
Zo kwam men hier tot de conclusie dat ze niet langer twee afzonderlijke jaarplannen voor 2021 zouden maken, maar één jaarplan, voor de hele afdeling. Verrassend was ook dat ze niet hadden kunnen voorspellen dat ze, in plaats van met een vraag, met een aanbod naar de Raad van Bestuur zouden gaan. De sessie had geleid tot meer persoonlijke binding en het besef van grip op de opgave, leidend tot een gevoel van gezamenlijkheid en een proactieve houding.
Deze bijeenkomst vond plaats met een gezelschap van 16 mensen en in een fysieke setting. De coronacrisis maakt dat veel organisaties op dit moment aarzelen bij zo'n fysieke vorm of dat deze ronduit verboden wordt. Wij hebben daar een paar gedachten bij:
“Jullie hebben ons twee dagen begeleid in de nazomer, die meer mogelijkheden voor ontmoetingen bood dan nu het geval is. Het was een verbindende sessie waarin collega’s van twee teams zowel elkaar als onze opgave in een veranderde organisatie beter hebben leren kennen. We hebben vervolgens de positionering van het team samen vormgegeven. Die gezamenlijke basis stelt ons nu in staat, in de wederom digitale tijd, de verbinding met elkaar en met de veranderde omgeving sneller te maken. Dat helpt enorm!” (het afdelingshoofd).
Meer weten? Mail naar info@phaos.nl